ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΟΣ ΕΚ ΚΙΝΗΤΩΝ ΑΞΙΩΝ

ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΟΣ ΕΚ ΚΙΝΗΤΩΝ ΑΞΙΩΝ

Φορολογία Εισοδήματος εκ κινητών αξιών. Αντικείμενο του φόρου οι τόκοι που προκύπτουν από δανειακές συμβάσεις αλλά και οι τόκοι υπερημερίας.

Οι προσαυξήσεις των ασφαλιστικών εισφορών δεν αποτελούν τόκους και δεν υπόκεινται σε φόρο εισοδήματος.

 

Πρόεδρος: Φ. Σιερνιόπουλος

(Αντ/δρος του ΣτΕ)

Εισηγητής: Σ. Μαρκάτης

(Πάρεδρος του ΣτΕ)

Δικαστικοί πληρεξούσιοι: Α. Κουτσολάμπρος (Δικηγόρος) Σ. Δέτσης

(Πάρεδρος του Ν.Σ.Κ.)

Κατά την έννοια του άρθρου 25 παρ. 1 περ. γ  του Ν.Δ. 3323/1955 οι τόκοι αποτελούν εισόδημα εκ κινητών αξιών από οποιαδήποτε αιτία και αν απορρέουν και, επομένως, υπόκεινται σε φόρο εισοδήματος όχι μόνον οι τόκοι που προκύπτουν από δανειακές συμβάσεις, αλλά και οι τόκοι υπερημερίας.

Οι προσαυξήσεις των ασφαλιστικών εισφορών, αδιαφόρως του τρόπου καθορισμού του ύψους τους, δεν αποτελούν τόκους και δεν υπόκεινται σε φόρο εισοδήματος εκ κινητών αξιών κατά το άρθρο 4 περ. ε  του Ν.Δ. 3843/ 1958.

Επειδή, κατά την περίπτωση ε  του άρθρου 4 του Ν.Δ. 3843/1958 (Α  148), αντικείμενο του φόρου εισοδήματος είναι επί ημεδαπών, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρος, νομικών προσώπων δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου, το προκύπτον εν τη ημεδαπή ή εν τη αλλοδαπή καθαρόν εισόδημα μόνον εκ της εκμισθώσεως οικοδομών ή γαιών ως και εκ κινητών αξιών.

Δεν αποτελούν αντικείμενον φορολογίας τα λοιπά εισοδήματα των ανωτέρω νομικών προσώπων, ως και τα πάσης φύσεως έτερα έσοδα τούτων τα πραγματοποιούμενα εν τη επιδιώξει της εκπληρώσεως του σκοπού αυτών, κατά δε το άρθρο 25 παρ. 1 του Ν.Δ. 3323/1955 (Α  214), εισόδημα εκ κινητών αξιών είναι το καθ  έκαστον οικονομικόν έτος κτώμενου τοιούτον υπό παντός δικαιούχου αυτών, το προκύπτον: α)..... β) ....... γ) εκ τόκων παντός τίτλου εντόκου της μετρητοίς καταθέσεως ή εγγυήσεως, ως και παντός τίτλου χρεωστικού επί υποθήκη, ενεχύρω ή ου, εκ των μη περιλαμβανομένων εις τας προηγουμένας περιπτώσεις α  και β  .

Εξάλλου, κατά την παράγραφο 4 του άρθρου 7 της αποφάσεως του Υπουργού Δικαιοσύνης 4215/1951 Περί εγκρίσεως του Οργανισμού του Ταμείου Ασφαλίσεως Συμβολαιογράφων (Β  132), εκδοθείσης κατ  εξουσιοδότηση του άρθρου 8 παρ. 1 του ΑΝ. Ν. 879/1937 Περί ιδρύσεως Ταμείου Ασφαλίσεως Συμβολαιογράφων, όπως η παράγραφος αυτή αντικαταστάθηκε με την παράγραφο 1 της κοινής αποφάσεως των Υπουργών Δικαιοσύνης και Οικονομικών 24278/12657/23.3. 1954 (Β  105), διά πάσαν παράλειψιν ή καθυστέρησιν πέραν του μηνός καταβολής των εν γένει πόρων του Ταμείου υπό των ασφαλισμένων, υπολογίζεται και νόμιμος τόκος.

Τέλος, κατά την παράγραφο 1 του άρθρου 3 του Ν.Δ. 3762/1957 (Α  194), όπως αυτή αντικαταστάθηκε με το άρθρο 21 παρ. 3 του Ν. 1902/1990 (Α  138), οι υπέρ των οργανισμών κοινωνικών ασφαλίσεων, αρμοδιότητος Υπουργείου (τότε) Εργασίας, ασφαλιστικές εισφορές, οι αναγόμενες σε χρόνο από 1.4.1957 και εφεξής, επιβαρύνονται εν περιπτώσει καθυστερήσεως των πέραν της λήξεως της υπό των οικείων διατάξεων εκάστου Οργανισμού προβλεπομένης εκάστοτε προθεσμίας καταβολής των διά τέλους 1% δι  έκαστον 10ήμερον καθυστερήσεως, υπολογιζόμενον από της πρώτης ημέρας εκάστου δεκαημέρου. Εν ουδεμία πάντως περιπτώσει το σύνολον της επιβαρύνσεως εκ του ανωτέρω προσθέτου τέλους δύναται να υπερβεί τα 50% του ποσού της κυρίας εκ καθυστερουμένων εισφορών οφειλής. Τα παραπάνω ποσοστά πρόσθετου τέλους αναπροσαρμόζεται σε 5% για το πρώτο δεκαήμερο καθυστέρησης και στη συνέχεια, για περαιτέρω καθυστέρηση, 1% επιπλέον για κάθε 11η και 21η ημέρα του πρώτου μήνα και για κάθε 1, 11η και 21η ημέρα των επόμενων μηνών και μέχρι 120% κατ  ανώτατο όριο συνολικά. Στη ρύθμιση αυτή υπάγονται όλες οι οφειλόμενες εισφορές, ανεξάρτητα από τις μισθολογικές περιόδους στις οποίες αναφέρονται. Στις οφειλές αυτές συμπεριλαμβάνονται και όσες έχουν επιβαρυνθεί ήδη με το προϊσχύον ανώτατο όριο πρόσθετου τέλους 75%.

Επειδή, κατά την έννοια του άρθρου 25 παρ. 1 περ. γ  του Ν.Δ. 3323/1955 οι τόκοι αποτελούν εισόδημα εκ κινητών αξιών από οποιαδήποτε αιτία και αν απορρέουν και, επομένως, υπόκεινται σε φόρο εισοδήματος όχι μόνον οι τόκοι που προκύπτουν από δανειακές συμβάσεις, αλλά και οι τόκοι υπερημερίας.

Εξάλλου, οι ασφαλιστικές εισφορές ασφαλισμένων και εργοδοτών, επιβαλλόμενες από το νόμο χάριν των σκοπών της κοινωνικής ασφαλίσεως και μη υποκείμενες, κατά το άρθρο 4 περ. ε  του Ν.Δ. 3843/1958, σε φόρο εισοδήματος αποτελούν κοινωνικούς πόρους των ασφαλιστικών οργανισμών.

Την ίδια, δε, φύση έχουν και οι επίσης από το νόμο επιβαλλόμενες προσαυξήσεις των ασφαλιστικών εισφορών στις περιπτώσεις της μη εμπροθέσμου εξοφλήσεως των τελευταίων, είτε το ύψος είτε διά παραπομπής στον εκάστοτε ισχύοντα νόμιμο τόκο. Εν όψει δε της φύσεως και των κριτηρίων επιβολής τους, οι προσαυξήσεις των ασφαλιστικών εισφορών, αδιαφόρως του τρόπου καθορισμού του ύψους τους, δεν αποτελούν τόκους και δεν υπόκεινται σε φόρο εισοδήματος εκ κινητών αξιών κατά το άρθρο 4 περ. ε  του Ν.Δ. 3843/1958.

Επειδή, στην προκειμένη περίπτωση, κατά τα εκτιθέμενα στην προσβαλλόμενη απόφαση, το αναιρεσείον Ταμείο, στην υποβληθείσα, στις 28.2.1992, στην ΔΟΥ Α  Αθηνών δήλωση φορολογίας εισοδήματος οικονομικού έτους 1992 περιέλαβε μεταξύ άλλων εισοδημάτων ποσό 45.198.078 δραχμών εκ τόκων υπερημερίας από την εκπρόθεσμη καταβολή των εισφορών των ασφαλισμένων σ  αυτό συμβολαιογράφων υπό την επιφύλαξη ότι τέτοιοι τόκοι δεν υπόκεινται σε φόρο εισοδήματος.

Εν συνεχεία, με την υπ  αριθ. 5216/ 9.4.1992 αίτησή του προς την ίδια Δημοσία Οικονομική Υπηρεσία, κατόπιν της από 7.4.1992 τροποποιητικής ως προς το κεφάλαιο των τόκων δηλώσεως, εζήτησε την επιστροφή του αναλογούντος στο ποσό αυτό φόρου ύψους 5.300.217 δραχμών ως αχρεωστήτως καταβληθέντος. Με την προσβαλλόμενη απόφαση, το διοικητικό εφετείο έκρινε νόμιμη την σιωπηρά απόρριψη της επιφυλάξεως και του, κατόπιν της τροποποιητικής δηλώσεως, αιτήματος επιστροφής του φόρου με την αιτιολογία ότι οι τόκοι υπερημερίας που εισπράττουν οι ασφαλιστικοί οργανισμοί λόγω εκπροθέσμου εξοφλήσεως των προς αυτούς ασφαλιστικών εισφορών, άρα και οι τόκοι τους οποίους εισπράττει το αναιρεσείον Ταμείο βάσει του άρθρου 7 παρ. 4 του Οργανισμού, υπόκεινται σε φόρο εισοδήματος εκ κινητών αξιών διότι, κατά τα άρθρα 4 περ. ε  του Ν.Δ. 3843/1958 και 25 παρ. 1 περ. γ  του Ν.Δ. 3323/ 1955, τέτοιο εισόδημα αποτελούν οι τόκοι από οποιαδήποτε αιτία και αν απορρέουν μεταξύ δε αυτών και οι τόκοι υπερημερίας. Η κρίση αυτή του διοικητικού εφετείου δεν είναι νομίμως αιτιολογημένη, διότι, σύμφωνα με όσα αναφέρονται στην προηγούμενη σκέψη, και οι επί τη βάσει του άρθρου 7 παρ. 4 του Οργανισμού του αναιρεσείοντος Ταμείου εισπραττόμενοι τόκοι αποτελούν προσαυξήσεις των ασφαλιστικών εισφορών, της ίδιας με αυτές φύσεως και επομένως, ως κοινωνικοί πόροι δεν υπόκεινται σε φόρο εισοδήματος εκ κινητών αξιών.